LETS HELP !

Call to action poem, by a 10 year old. “Proud Mama” moment

sampreethesjournal

                                                                          Let’s get up        

 Let’s cheer

For what god brings us

Every day

Let’s thank him for his help

But we’re not the only ones

There are people out there who need our help

Let’s get up

Let’s get moving

Do your thing and

start helping

           

View original post

ஒரு தனித்த மானுட குரல்…

2015ஆம் வருடத்திற்கான இலக்கியத்திற்கான நோபல் பரிசு வாங்கிய ஸ்வெட்லெனா அலெக்ஸ்சோவிட்ச் எழுதிய “Voices from Chernobyl : The Oral History of a Nuclear Disaster” என்ற நூலில் இருந்து ஒரு சிறு பகுதியில் மொழிபெயர்ப்பு இது. செர்னோபில் சம்பவத்தை அதில் பாதிக்கப்பட்டவர்களின் குரல்களை கொண்டு எழுதப்பட்ட நூல் இது. 2010ல் நூலை வாசித்த உத்வேகத்தில், மிகவும் உணர்ச்சிவசப்பட்ட நிலையில் செய்த மொழிபெயர்ப்பு. அவனது மரணத்தை நெருங்க நெருங்க தப்பி ஓட நினைத்தேன். அவன் இறக்கும் முன்பே மொழிபெயர்ப்பை நிறுத்திவிட்டேன்.

இரு நாட்களுக்கு முன்பு பிபிசி வானொலியில் ஸ்வெட்லேனா அலெக்ஸோவிட்ச் பெயரை கேட்டபோது தான் இதை மொழிபெயர்த்த நினைவு வந்தது. இந்த பகுதி செர்நோபில் வெடிப்பில் இறந்த ஒரு தீயணைப்பு வீரரின் மனைவியின் வாக்குமூலம். சம்பவம் நடந்து வருடங்கள் கழித்து அவர் சொன்னது. அத்தனை வருடங்கள் கழித்து, அந்த சம்பவத்தின் உணர்வெழுச்சிகள் அடங்கிய பிறகு சொன்னவை. சாதாரணமான விவரிப்பு தொணி தான் இதில் உள்ளது. ஆனால் எனக்கு படிக்க படிக்க பொங்குகிறது…😦


ஒரு தனித்த மானுட குரல்

(செர்னோபில் விபத்தில் பாதிப்புற்ற தீயணைப்பு வீரனது மனைவியின் வாக்குமூலம்)

நாங்கள் காற்று; நாங்கள் பூமி அல்ல. – மெசாப் மமர்தஷ்விலி

நான் எது குறித்து பேச வேண்டும் என தெரியவில்லை – மரணத்தை குறித்தா அல்லது அன்பை குறித்தா? அல்லது இரண்டுமே ஒன்று தானா? எதை குறித்து நான் பேச வேண்டும்?

நாங்கள் புதுமண தம்பதிகள். கடைக்கு போவதாய் இருந்தாலும் கைகள் கோர்த்தபடி நடந்து சென்றோம். நான் அவனிடம் சொல்வேன், “நான் உன்னை காதலிக்கிறேன்” என்று. எந்த அளவிற்கு என அப்போது எனக்கு தெரிந்திருக்கவில்லை. தெரிந்திருக்கவில்லை…. அவன் பணிசெய்த தீயணைப்பு நிலையத்தின் குடியிருப்பு பகுதியில் வாழ்ந்தோம். இரண்டாவது தளத்தில். எங்களுடன் மேலும் மூன்று ஜோடிகள் வாழ்ந்தனர். நாங்கள் அனைவரும் ஒரே சமையலரையை பகிர்ந்துகொண்டோம். முதல் தளத்தில் வாகனங்கள் நிறுத்தப்பட்டிருந்தன. செந்நிற தீயணைப்பு வாகனங்கள். அவன் எங்கே எப்படி இருக்கிறான், என்ன நடக்கிறது என எனக்கு எப்போதும் தெரிந்தே இருந்தது.

ஒரு நாள் ஒரு ஓசை கேட்டு சன்னலை திறந்து பார்த்தேன். அவனும் என்னை பார்த்தான். ‘சன்னலை மூடிட்டு போய் தூங்கு மா. ரியாக்டர்ல தீ பிடிச்சிடுச்சாம். நான் சீக்கிரம் வந்துடுவேன்’

வெடிப்பு நிகழ்ந்ததை நான் பார்க்கவில்லை. தழலை மட்டுமே பார்த்தேன். அனைத்துமே ஒளிபெற்றிருந்தன. முழு வானமும். நெடிந்துயர்ந்த தழலும் புகையும். தாளவியலா அளவிற்கு வெப்பமும். அவன் இன்னமும் திரும்பவில்லை.

கூரையின் மேல் பூசப்பட்டிருந்த எண்ணையிலிருந்து புகை எழுந்துகொண்டிருந்தது. உருகும் தாரின் மீது நடப்பதை போல இருந்தது என்றான் பின்பு. அவர்கள் நெருப்பை அனைப்பதற்க்கு போராடிக்கொண்டிருந்தனர். எரியும் கிராஃபைட்களை கால்களால் உதைத்தனர்….. கான்வாஸ் ஆடைகள் அணிந்திருக்கவில்லை. அரைக்கை சட்டைகளுடனேயே சென்றிருந்தனர். அவர்களுக்கு யாரும் சொல்லியிருக்கவில்லை. நெருப்பை அணைக்க வேண்டும் என்றார்கள். இவர்களும் அப்படியே சென்றுவிட்டனர்.

நான்கு மணி. ஐந்து. ஆறு. ஆறு மணிக்கு அவனது பெற்றோரின் வீட்டிற்கு செல்லுவதாய் திட்டம். உருளைகிழங்கு செடிகளை நட.  அவனது பெற்றோர் வாழ்ந்த ஸ்பெரிழ்யே நாங்கள் வசித்த ப்ரிப்யாட்டில் இருந்து நாற்பது கிலோமீட்டர்கள். விதைத்தல், உழுதல் – இவை அவனுக்கு மிகவும் பிடித்தமான செயல்கள். இவன் நகரத்திற்கு குடிபோவதில் அவனது தாயாருக்கு விருப்பமே இல்லை. இவனுக்கென ஒரு வீடு கூட கட்டியிருந்தனர் அங்கு. இவன் இராணுவத்தில் தேர்வு செய்யப்பட்டான். மாஸ்கோவின் தீயணைப்பு படையில் பணிபுரிந்து வெளியேறியதும், ஒரு தீயணைப்பு வீரனாவதை தவிர வேறெதுவும் செய்ய விரும்பவில்லை இவன். வேறெதுவும்…. [மௌனம்]

சில நேரங்களில் அவனது குரலை கேட்பதை போல தோன்றும் எனக்கு. உயிர்ப்புடைய குரல். புகைப்படங்கள் கூட குரல் தரும் இந்த உணர்வை தருவதில்லை. ஆனால் அவன் என்னை அழைப்பதே இல்லை… கனவினில் கூட. நான் தான் அவனை அழைத்துக்கொண்டிருந்தேன்.

ஏழு மணி. அவன் மருத்துவமனையில் இருப்பதாய் சொன்னார்கள். அங்கே சென்றபோது மருத்துவமனையை காவல் துறையினர் முற்றுகையிட்டிருந்தனர். யாரையும் உள்ளே அனுமதிக்கவில்லை அவர்கள். ஆம்புலன்ஸ்கள் மட்டுமே உள்ளே சென்றுகொண்டிருந்தன. ஆம்புலன்ஸ யாரும் நெருங்காதீங்க. அதுல கதிரியக்கம் ரொம்ப அதிகமா இருக்கு. காவல்துறையினர் கத்திக்கொண்டிருந்தனர். நான் அங்கு தனியாக இல்லை. அன்றிரவு ரியாக்டரில் பணிபுரிந்த அனைவரின் மனைவிகளும் அங்கு குழுமி இருந்தனர். அந்த மருத்துவமனையில் மருத்துவராய் பணிபுரிந்த எனது தோழியை தேடினேன் நான். அவள் ஒரு ஆம்புலன்ஸில் இருந்து வெளியே வந்தாள். அவளது வெள்ளை அங்கியை பிடித்துக்கொண்டு கத்தினேன். ‘என்ன உள்ள கூட்டிட்டு போ!”. ” என்னால முடியாது. அவன் ரொம்ப மோசமா இருக்கான். அவங்க எல்லாருமே…”. அவளை விடவில்லை நான். “சும்மா பாத்துட்டு வந்துடறேன்”. “சரி, என்னோட வா. ஆனா கால் மணி நேரம் தான் இருக்கனும்.”

அவனை பார்த்தேன். உடலெங்கும் வீங்கிபோய் இருந்தது. அவனது கண்களை பார்க்கவே முடியவில்லை.

“அவனுக்கு பால் வேணும். நிறைய பால்.” என்றாள் என் தோழி. “இவங்க எல்லாருமே ஆளுக்கு மூனு லிட்டர் பாலாவது குடிக்கனும்”. “ஆனா இவனுக்கு பால் பிடிக்காதே” ” இப்ப குடிப்பான்”. அந்த மருத்துவமனையின் அனேகம் மருத்துவர்களும் செவிலியர்களும் பின்பு நோயுற்று இறந்தனர். ஆனால் அப்போது எங்களுக்கு தெரிந்திருக்கவில்லை.

காலை பத்து மணிக்கு புகைப்பட கலைஞன் ஷிஷெனோக் இறந்திருந்தார். முதல் நாளின் முதல் பலி அவர் தான். இன்னொருவரை இடிபடுகளுக்கு உள்ளேயே விட்டு விட்டனர் – வெலேரா கோடெம்சக். அவரை இவர்களால் நெருங்கவே முடியவில்லை. கான்கிரீட்டில் புதைத்துவிட்டனர் அவரை. இவர்கள் ஒரு தொடக்கம் மட்டுமே என அப்போது எங்களுக்கு தெரிந்திருக்கவில்லை.

“வஸ்யா, நான் இப்ப என்ன செய்யட்டும்?” என்றேன் நான். “போயிடு. இங்க இருந்து வெளிய போயிடு. நம்ம குழந்தை வளருது உனக்குள்ள” என்றான். எப்படி விட்டு போவது அவனை? “போ., போ. நம்ம குழந்தைய காப்பாத்து”. “முதல்ல உனக்கு பால் வாங்கிட்டு வரேன். அப்பறம் முடிவெடுக்கலாம் என்ன செய்யறதுன்னு”. என் தோழி தான்யா கிபோனெக் ஓடி வந்தாள் அப்போது. அவள் கணவரும் இங்கு தான் இருந்தார். அவளுடன் அவளது தந்தையும் வந்திருந்தார். அவரது காரில் ஏறி, எங்கள் நகரில் இருந்து மூன்று கிலோமீட்டர் தொலைவில் இருந்த கிராமத்திற்கு சென்றோம், பால் வாங்கி வர. ஆறு மூன்று லிட்டர் பாட்டில்களை வாங்கிக்கொண்டோம். ஆனால் அவர்கள் குடித்ததும் வாந்தி எடுத்தனர். விஷ வாயுவால் பாதிக்கப்பட்டிருக்கின்றனர் என்றார்கள் மருத்துவர்கள். கதிரியக்கம் பற்றி அப்போது ஏதும் சொல்லவில்லை. நகரில் வந்து குவிந்த இராணுவத்தினர் நகரின் அனைத்து சாலைகளையும் அடைத்தனர். வாகனங்களும் இரயில்களும் நின்றுவிட்டன. சாலைகளை எல்லாம் ஏதோ ஓர் வெள்ளை பொடி கொண்டு கழுவினர். மறுநாள் பால் வாங்க எப்படி போவது என்பது என் கவலை. யாரும் கதிரியக்கம் பற்றி பேசவில்லை. இராணுவத்தினர் மட்டுமே கதிரியக்க கவச உடை அணிந்திருந்தனர். நகரத்து மக்கள் அனைவரும் கடைகளில் இருந்து ரொட்டிகளை திறந்து பைகளில் வாங்கிச்சென்றனர். கேக்குகளை தட்டில் வைத்து உண்டனர்.

அன்று மாலை மருத்துவமனைக்குள் நுழைய முடியவில்லை. அவ்வளவு கூட்டம் அதை சுற்றி. நான் அவர் இருந்த அறையின் சன்னலுக்கு கீழே நின்றுகொண்டேன். அவன் சன்னலருகே வந்து ஏதோ கூறினான். இந்த கூச்சலில் அது விளங்கவில்லை. யாரோ சொன்னார்கள். அவர்களை அன்றிரவே மாஸ்கோ அழைத்துச்செல்கின்றார்களாம். மனைவிகள் எல்லாம் ஒன்றுபட்டோம். நாங்களும் உடன் செல்வதென முடிவெடுத்தோம். எங்கள் கணவர்களுடன் சென்றே தீருவோம். குத்தினோம், குதறினோம். ஆனால் இராணுவத்தினர் எங்களை உள்ளே விடவில்லை. பின்பு மருத்துவர்கள் வெளியே வந்தார்கள். ஆம். நாங்கள் இன்றிரவே மாஸ்கோ செல்கிறோம். உங்கள் கணவர்கள் அணிந்திருந்த உடைகளை எரித்து விட்டோம். அவர்களுக்கு வேறு உடைகளை கொண்டுவாருங்கள் என்றார்கள். பேருந்துகள் ஓடுவது நின்றுவிட்டன. நாங்கள் ஓடிச்சென்றோம் உடைகளை எடுத்துவர. திரும்ப வந்தபோது விமானம் சென்றுவிட்டிருந்தது. எங்களை ஏமாற்றிவிட்டனர். நாங்கள் இருந்திருந்தால் கத்தி கூச்சலிட்டிருப்போம்.

இரவு. வீதியின் ஒரு புறம் முழுக்க பேருந்துகள். நூற்றுக்கணக்கானவை. நகரில் இருந்து அனைவரும் வெளியேற்றப்பட்டுக்கொண்டிருந்தனர்.  மறுபுறம் நூற்றுக்கணக்கான தீயணைப்பு வண்டிகள். எங்கெங்கிருந்தோ வந்து சேர்ந்தன. சாலை வெள்ளை நுரை போர்த்தி இருந்தது. அழுது சாபமிட்டபடி அதன் மீது நடந்தோம். வானொலியில் அறிவிக்கப்படுகிறது. 3 – 5 நாட்களுக்கு நகரில் இருந்து வெளியேறி அருகாமை காடுகளில் வசிக்க வேண்டி இருக்கலாம். கூடாரங்களில். வெப்ப உடைகளை எடுத்துக்கொள்ளுங்கள். மக்கள் மகிழ்ச்சியாக இருந்தனர்- இது சுற்றுலா போல இருந்தது அவர்களுக்கு. இவ்வாண்டு மே தினத்தை அங்கு கொண்டாடலாம். வழமையிலிருந்து ஒரு விலகல். பார்பிக்யூக்கள் தயார் செய்யப்பட்டன. கிட்டார்களையும் வானொலிப்பெட்டிகளையும் எடுத்துக்கொண்டார்கள். பாதிக்கப்பட்ட கணவர்களின் மனைவிகள் மட்டுமே அழுதுகொண்டிருந்தோம்.

என் பெற்றோரின் கிராமத்திற்கு எப்படி வந்தடைந்தேன் என நினைவில்லை. அம்மாவை பார்த்ததும் விழித்தெழுந்தது போல உணர்ந்தேன். “அம்மா வஸ்யாவ மாஸ்கோ எடுத்துக்கிட்டு போயிருக்காங்க. தனி விமானத்துல…”. தோட்டத்தில் செடிகளை நட்டு முடித்தோம் [ஒரு வாரத்தில் இக்கிராமங்கள் காலிசெய்யப்பட்டன]. யாருக்கு தெரியும்? அப்போது யாருக்கு தெரியும்?  அன்று மாலை நான் வாந்தி எடுத்தேன். ஆறு மாதம் கர்பினி. ஏதோ போல உணர்ந்தேன். அன்றிரவு அவர் தூக்கத்தில் என்னை அழைப்பதை போல கனவு கண்டேன் : “ல்யுஸ்கா! ல்யுசென்கா!”. ஆனால் அவர் இறந்தபின் ஒரு முறை கூட என்னை அழைக்கவில்லை. ஒரு முறை கூட. [அழ ஆரம்பிக்கிறார்]. மறுநாள் காலை விழித்ததும் தனியாக மாஸ்கோ செல்வதென முடிவெடுத்தேன். அம்மா அழுதாள் “எங்கடி போற? நீ இப்ப இருக்கற நிலைல?”. அப்பாவையும் உடன் அழைத்துக்கொண்டேன். அவர் வங்கிக்கு சென்று இருந்த பணத்தை எல்லாம் எடுத்துக்கொண்டார்.

அந்த பயணம் எனக்கு நினைவிலில்லை. மாஸ்கோ சென்றடைந்ததும் எதிர்பட்ட முதல் காவலதிகாரியை கேட்டோம், “செர்னோபில் தீயணைப்பு வீரர்கள எங்க வெச்சிருக்காங்க?” அவர்களுக்குமே அது ஆச்சரியமாக இருந்தது. எல்லோரும் அவர்களை ரகசியம் ரகசியம் என பயமுறுத்திக்கொண்டிருந்தார்களாம். “ஷ்ஷுகின்ஸ்காயா நிறுத்தத்தில் உள்ள ஆறாம் எண் மருத்துவமனையில்”.

கதிரியக்கவியலுக்கான விசேஷ மருத்துவமனை அது. நுழைவுச்சீட்டு இன்றி யாருக்கும் அனுமதி இல்லை. கதவருகே நின்றிருந்த பெண்ணுக்கு கொஞ்சம் பணம் கொடுத்தேன். “ம்ம்.. உள்ள போ” என்றாள். பின் இன்னொருவரிடம் கேட்கவெண்டியிருந்தது. கெஞ்ச வேண்டியிருந்தது. கடைசியாக ஆஞ்செலினா வசில்யெவ்னா குஸ்கோவா என்ற தலைமை கதிரியக்கவியலாளரின் அலுவலகத்தில் அமர்ந்திருந்தேன். எனக்கு அவள் யார், பெயர் என்ன, எதுவும் அப்போது நினைவில் இல்லை. அவனை காண வேண்டும் என்று மட்டுமே தெரிந்தது. என்னை பார்த்தவுடன் அவள் கேட்டாள் “குழந்தைகள் இருக்கிறதா உனக்கு?”

என்ன சொல்வது அவளுக்கு? நான் சூல்கொண்டிருப்பதை மறைக்க வேண்டும் என்று உடனே புரிந்துவிட்டது. அவனை காண விடமாட்டார்கள். நான் ஒடிசலாக இருந்தது நல்லதாக போயிற்று. பார்த்ததும் கர்பம் என்று தெரியாது.

“ம்ம்.. இருக்காங்க” என்றேன்.

“எத்தன குழந்தைக?”

யோசித்தேன் : “இரண்டு என்று சொல்ல வேண்டும். ஒன்று என சொன்னால் என்னை உள்ளே விட மாட்டார்கள்”.

“ஒரு பையன், ஒரு பொண்ணு”.

“ம்ம்… இதுக்கு மேல குழந்தைகள் தேவையில்ல. சரி. நல்லா கேட்டுக்கோ : அவரோட நரம்பு மண்டலமும் கபாலமும் முழுக்க பாதிப்படைஞ்சு இருக்கு.”

யோசித்தேன். ஆக, இனி அவன் கொஞ்சம் நிலையில்லாமல் இருப்பான்.

“இன்னொன்னும் கேட்டுக்கோ” அழ ஆரம்பிச்சன்னா உடனே வெளிய துரத்திடுவேன். கட்டிப்பிடிக்கறது முத்தம் கொடுக்கறது எதுவும் கூடாது. அவர் கிட்ட கூட நீ போக கூடாது. உனக்கு அரை மணி நேரம் தரேன்.”

நான் இங்கிருந்து வெளியேற போவதில்லை என எனக்கு தெரிந்திருந்தது. நான் வெளியேருவதானால் அது அவனுடன் தான். நான் உள்ளே நுழைந்தபோது அவர்கள் படுக்கைகளில் அமர்ந்து சீட்டாடிக்கொண்டிருந்தனர்.

“வஸ்யா!” என்று கத்தினார்கள்.

அவன் திரும்பிப்பார்த்தான்.

“ம்ம்… ஆட்டம் முடிஞ்சுது போ.இங்க கூட என்ன கண்டுபிடிச்சிட்டாளே இவ!”

அவனை பார்ப்பதற்கு வேடிக்கையாக இருந்தது. 48 அளவு உடை அணிந்திருந்தான். அவனது அளவு 52. உடையின் கையும் காலும் மிகச்சிறியதாக இருந்தன. அவன் முகத்தின் வீக்கம் குறைந்திருந்தது. ஏதோ மருந்து கொடுத்திருந்தனர்.

“எங்கடா ஓடி போயிட்ட நீ?” என்றேன் நான்.

அவன் என்னை கட்டிப்பிடிக்க விழைந்தான். ஆனால் மருத்துவர் விடவில்லை. “உக்காரு, உக்காரு” என்றாள் அவள். “கட்டி எல்லாம் பிடிக்க கூடாது.”

அந்நிலையை ஒரு நகைச்சுவையாக மாற்றிவிட்டோம். பின் எல்லோரும் வந்தனர். ப்ரிப்யாட்டில் இருந்து கொண்டுவரப்பட்ட எல்லோரும். அந்த விமானத்தில் 28 பேர் வந்திருந்தார்கள். என்ன நடக்கிறது? அங்கு நகரத்தில் எப்படி இருக்கின்றன எல்லாம்? நான் நகரிலிருந்து அனைவரும் வெளியேற்றப்படுவதை பற்றி கூறினேன். அவர்களில் இரு மகளிரும் இருந்தனர். தொழிற்சாலையில் வேலை செய்துகொண்டிருந்தவர்கள். அவர்களும் ஒருத்தி அழத்தொடங்கினாள்.

“கடவுளே! என் குழந்தைங்க… என்ன ஆச்சோ அவங்களுக்கு?”

ஒரு நிமிடமேனும் அவனுடன் தனித்திருக்க விரும்பினேன். மற்றவர்களுக்கும் அது புரிந்தது. ஒவ்வொருவரும் ஏதோ ஓர் சாக்கு சொல்லி அங்கிருந்து கலைந்தனர். அனைவரும் சென்றதும் அவனை கட்டிப்பிடித்து முத்தமிட்டேன். அவன் விலகிச்சென்றான்.

“என் பக்கத்துல உக்காராத. போய் ஒரு நாற்காலி கொண்டுவா”.

“ஏய்! சும்மா விளையாடாத” என்று அவன் கூறியதை நிராகரித்தேன். “வெடிச்சத நீ பாத்தியா? என்ன ஆச்சு அங்க? நீங்க தான அங்க முதல்ல போனவங்க?”

“யாரோ வேணும்னே அத செஞ்சிருக்காங்க. பசங்க எல்லாம் அப்படி தான் நினைக்கறாங்க”

மக்கள் அப்போது அப்படி தான் பேசிக்கொண்டார்கள். அதை தான் உண்மையென்றும் நம்பினார்கள்.

மறுநாள் அவர்கள் அனைவரும் தத்தம் அறைகளில் தனித்தனியாக படுத்திருந்தார்கள். அவர்கள் கூடத்திற்கு செல்வதோ ஒருவரோடு ஒருவர் பேசுவதோ தடைசெய்யப்பட்டிருந்தது. தங்கள் கை முட்டியினால் சுவர்களை குத்தினர். dash-dot. dashdot. ஒவ்வொருவரின் உடலிலும் கதிரியக்கத்தின் செயல்பாடு ஒவ்வொரு விதமாக இருக்கும் என்றனர் மருத்துவர்கள். ஒருவரால் ஏற்றுக்கொள்ள முடியாததை மற்றொருவரின் உடல் ஏற்றுக்கொள்ளும். இவர்களை அடைத்து வைத்த அறைகளின் சுவர்களின் கதிரியக்க அளவை கூட கணக்கிட்டனர். இடம், வலம் ம்ற்றும் கீழ் தள அறைகளின் கதிரியக்க அளவையும். இவ்வறைகளின் கீழ் தளத்திலும் மேல் தளத்திலும் இருந்த நோயாளிகளை வெளியேற்றினர். அந்த இடத்தில் யாருமே எஞ்சி இருக்கவில்லை.

மூன்று நாட்களுக்கு மாஸ்கோவில் என் தோழிகளுடன் இருந்தேன். “இந்த பாத்திரத்த எடுத்துக்கோ, தட்ட எடுத்துக்கோ, என்ன வேணுமோ அத எடுத்துக்கோ” என்றார்கள். ஆறு பேருக்கு வான்கோழி சூப் வைத்துக்கொடுத்தேன். என் கணவனுக்கும் அவனுடன் அதே பணிநேரத்தில் பணிபுரிந்த ஆறு தீயணைப்பு வீரர்களுக்கு : பாஷுக், கிபெநோக், டிடெனோக், ப்ராவிக், டிஷுரா. நான் கடைக்கு சென்று அவர்களுக்கு தேவையான பற்பசை, குளியல் சோப், சிறிய தூவல்கள் எல்லாம் வாங்கிவந்தேன். இது எதுவும் மருத்துவமனையில் இல்லை. மீள்பார்வையில், என் நண்பர்களை நினைத்தால் ஆச்சரியமாக இருக்கிறது : அவர்களுக்கு பயம் இல்லாமல் இல்லை. அது எப்படி இல்லாமல் இருக்கும் ? அப்போதே வதந்திகள் வர ஆரம்பித்துவிட்டன. ஆனாலும் சொல்லிக்கொண்டே இருந்தனர் : உனக்கு என்ன வேண்டுமோ அதை எடுத்துக்கொள்! அவர் எப்படி இருக்கிறார்? அவர்கள் எப்படி இருக்கின்றனர்? பிழைப்பார்களா? Live [அவள் அமைதியாகிறாள்]. அப்பொழுது நிறைய நல்லவர்களை சந்தித்தேன். அவர்கள் அனைவரும் இப்போதி என் நினைவில் இல்லை. தரை துடைக்கும் வயதான பெண்ணை நினைவிருக்கிறது. “குணப்படுத்த முடியாத நோய்கள் சிலது இருக்கு. பக்கத்துல உக்காந்து பாத்துட்டு மட்டும் தான் இருக்கனும்” என்பதை அவளே எனக்கு கற்றுத்தந்தாள். 

அதிகாலையிலேயே சந்தைக்கு போவேன். அங்கிருந்து நண்பர்களின் வீட்டிற்கு. அங்கு தான் சூப் செய்வேன். எல்லாவற்றையும் துருவி, பின் மசிக்க வேண்டும். ஒருவன் “எனக்கு ஆப்பிள் ஜூஸ் வாங்கிட்டு வாயேன்” என்றான். 6 அரை லிட்டர் போத்தல்களுடன் வருகிறேன், எப்போதும் அறுவருக்கும் ! அங்கிருந்து மருத்துவமனைக்கு விரைவேன். மாலை வரை அங்கேயே இருப்பேன். பின்பு நகரின் மறுமூலைக்கு. எத்தனை நாட்களுக்கு இதை செய்திருக்க முடியும் என்னால் என்று தெரியவில்லை. மூன்று நாட்களுக்குப் பின் மருத்துவ பணியாளர்களின் குடியிருப்பினில் தங்கிக்கொள்ள அனுமதி அளித்தார்கள். கடவுளே, எத்தனை நிம்மதி !

“இங்க சமையலறையே இல்லையே? எப்படி சமைப்பேன்?”

“நீ இனி சமைக்க வேணாம். அவங்களால உணவ ஜீரணிக்க முடியாது இனி”

அவன் மாறத்துவங்கினான் – ஒவ்வொரு நாளும் ஒரு புதிய மனிதனை சந்தித்தேன். எரிபுண்கள் மேலெழ ஆரம்பித்தன. அவனது வாயினில், நாக்கினில், கன்னங்களில் – முதலில் சிறு புண்ணாக உருவாகி, பின் வளர்ந்தது.வெள்ளை தாள்களை போல ஏடு ஏடாக உதிர ஆரம்பித்தது… அவனது முகத்தின்…உடலின் நிறம்…நீலம்…சிகப்பு…சாம்பல்-பழுப்பு. இவையெல்லாம் எத்தனை எனது! இதை விளக்கவியலாது! எழுதவியலாது! கடக்கவும் இயலாது. என்னை அந்த நேரத்தில் காப்பாற்றியது ஒன்று தான். இவை அனைத்தும் மிக வேகமாக நிகழ்ந்தன; எனக்கு சிந்திக்க நேரம் இல்லை, அழவும் நேரமில்லை. 

நான் அவனை காதலித்தேன்! எந்த அளவிற்கு என்று எனக்கே தெரியவில்லை! எங்களுக்கு அப்பொழுது தான் திருமணம் ஆகியிருந்தது. நாங்கள் வீதிகளில் நடக்கையில், சட்டென என் கைபற்றி சுழற்றி முத்தமிடுவான். முத்தமிடுவான். புன்னகைத்தபடியே மக்கள் கடந்துபோவார்கள். 

அது மிகு கதிரியக்கத்திற்கு ஆளானவர்களுக்கான மருத்துவமனை. பதினான்கு நாட்கள். பதினான்கு நாட்களில் இங்கு ஒரு மனிதன் இறந்துவிடுவான்.

குடியிருப்பின் நான் வந்த முத ல் நாளே எனது அனைத்து பொருட்களையும் கதிரியக்க அளப்பான் கொண்டு சோதனை செய்தனர். என் உடைகள், பை, காலணி – இவை அனைத்துமே “சூடாக” இருந்தன. இவற்றை அவர்கள் உடனடியாக அப்புறப்படுத்தினர். எனது உள்ளாடைகளைக்கூட. என்னிடம் இருந்த பணத்தை மட்டும் தான் அவர்கள் விட்டு வைத்தார்கள். எடுத்தவற்றிக்கு பதிலாக மருத்துவமனை அங்கி ஒன்றையும் (அளவு 56),  43 அளவுள்ள காலணிகளையும் தந்தனர். என் ஆடைகளை திருப்பித்தரலாம், அல்லது தராமலும் போகலாம் என்றனர். ஏனெனில் அந்த ஆடைகளை “சலவை” செய்ய முடியாத நிலை. இந்த கோலத்தில் தான் அவனை பார்க்க வந்தேன் முதல் நாள். அவனை அச்சமுறச்செய்தேன். “ஏய் பொண்ணே! என்னாச்சு உனக்கு” என்றான். இப்பொழுதும் அவனுக்கு என்னால் சூப் தயாரிக்க முடிந்தது. ஒரு கண்ணாடிக் கோப்பையில் நீரை கொதிக்க வைத்து அதில் அங்கொன்றும் இங்கொன்றுமாக மிகச்சிறிய கோழி இறைச்சித் துண்டுகளை போட்டேன். பிறகு, யாரோ ஒருவர் (பாத்திரம் கழுவும் பெண் என்று நினைக்கிறேன்) எனக்கு ஒரு சட்டியை தந்தார். வேறொருவர் காய்கறி நறுக்கும் பலகையை தந்தார், கீரை நறுக்க. என்னால் மருத்துவமனை அங்கியில் சந்தைக்கு போக முடியாது. மக்கள் எனக்கு காய்கறிகளை வாங்கித்தந்தனர். ஆனால் இவற்றிற்கெல்லாம் எந்த பயனும் இல்லை. அவனால் எதையும் குடிக்கக்கூட முடியவில்லை. பச்சை முட்டையை விழுங்கக் கூட முடியவில்லை அவனால். ஆனாலும் அவனுக்கு ஏதாவது சுவையாக சமைத்துத்தரவேண்டும் என்றிருந்தது எனக்கு! அதற்கேதும் பயன் இருக்குமா என்ன? தபால் நிலையம் ஓடினேன். “பெண்களே, இவானோ-ஃப்ரான்கோவ்ஸ்க்ல இருக்கற என்னோட பெற்றோர கூப்பிடனும் உடனே. என் கணவர் இறந்துக்கிட்டு இருக்கார்” என்றேன். அவர்களுக்கு உடனேயே புரிந்துவிட்டது, நான் யார், என் கணவர் யார் என. இணைப்பை தந்தார்கள். அன்றே என் தந்தையும் சகோதரியும் சகோதரனும் மாஸ்கோ வந்தனர். என் உடைகள் மற்றும் பணத்துடன். அன்று மே ஒன்பது. அவன் எப்போதும் என்னிடம் சொல்வான் : “மாஸ்கோ எத்தனை அழகு தெரியுமா! குறிப்பா வெற்றி நாள் கொண்டாட்டம் நடக்கும் போது வானவேடிக்கைகள் வெடிக்கும். அப்ப உனக்கு மாஸ்கோவ காட்டனும்னு எனக்கு ஆசை” 

அவனருகில் அமர்ந்திருக்கிறேன். அவன் கண்களை திறந்தான். 

“இது பகலா இரவா?” 

“இரவு ஒன்பது மணி” 

“ஜன்னல திற! வானவேடிக்கைகள் வெடிக்கப்போறாங்க இப்ப!”

ஜன்னலை திறந்தேன். நாங்கள் எட்டாவது மாடியில் இருந்தோ. முழு நகரமும் எங்களில் முன் விரிந்திருந்தது. தீ பூங்கொத்துக்களாக வானில் வெடித்துக்கொண்டிருந்தது. 

“அத பாரேன்!” என்றேன்.

“நான் உனக்கு மாஸ்கோவ காமிப்பேன்னு சொன்னேனில்ல. இந்த விடுமுறைல உனக்கு பூக்கள் தர்ரேன்னும் சொன்னேனில்ல…” 

திரும்பி அவனை பார்த்தேன். தலையணையின் அடியிலிருந்து மூன்று ரோஜாப்பூக்களை எடுத்தான். செவிலியிடம் பணம் கொடுத்து வாங்கிவைத்திருந்தான் ரோஜாக்களை. 

ஓடிச்சென்று அவனை முத்தமிட்டேன். 

“என் உயிரே! என் உயிரே!”

அவன் கத்தினான். “மருத்துவர் என்ன சொன்னாங்க? கட்டிப்பிடிக்கவோ முத்தமிடவோ கூடாதுன்னு சொன்னாங்க இல்ல!”

அவனை கட்டிப்பிடிக்க அவர்கள் என்னை அனுமதிக்கவில்லை. அவனை படுக்கையில் அமரச்செய்தேன். தெர்மாமீட்டரை பொருத்தினேன். மலத்தட்டை எடுத்து கழுவி கொண்டுவந்து வைத்தேன். இரவெல்லாம் அவனுடனேயே இருந்தேன். 

அறையின் வெளியே எனக்கு தலை சுற்றியது. ஜன்னல் கம்பியை பிடித்துக்கொண்டு நின்றேன். கடந்து சென்ற மருத்துவர் என் கைகளை பற்றினார். திடீரென “நீ கர்பமா இருக்கியா?” என்றார். 

“இல்ல, இல்ல!” வேறு யாராவது கேட்டுவிடுவார்களோ என பயமாக இருந்தது. 

“பொய் சொல்லாத” என்றார்.

மறுநாள் காலை தலைமை மருத்துவரின் அலுவலகத்திற்கு அழைக்கப்பட்டேன். 

“ஏன் என் கிட்ட பொய் சொன்ன? ” என்றார் அவர். 

“எனக்கு வேற வழி தெரியல. நான் உண்மைய சொல்லி இருந்தா நீங்க என்ன வெளிய அனுப்பி இருப்பீங்க. நல்ல விஷயத்துக்காக சொன்ன பொய் இது”

“நீ என்ன செஞ்சிருக்க தெரியுமா?”

“ஆனா அவன் கூட இருந்தனே…..”

நான் என் வாழ்நாள் முழுக்க ஏஞ்சலீனா வசில்யெவ்னா குஸ்கோவாவிற்கு நன்றியுள்ளவளாக இருப்பேன். வாழ்நாள் முழுக்க! மற்றவர்களின் மனைவிகளும் வந்தனர். ஆனால் அவர்கள் அனுமதிக்கப்படவில்லை. அவர்களுடைய தாயார்கள் மட்டும் என்னுடன் தங்கவைக்கப்பட்டனர். வோலோட்யா ப்ராவிக்கின் தாய் கடவுளிடம் இறைஞ்சினார் : “அவனுக்கு பதில் என்னை எடுத்துக்கோ”. மருத்துவர். கேல் என்ற அமெரிக்க பேராசிரியர் – இவர் தான் எலும்பு மஞ்ஞை அறுவைசிகிச்சை செய்தவர் – என்னை சமாதானப்படுத்த முயன்றார்.

ஏற்காடு இலக்கிய முகாம் 2013.

ஏற்காடு இலக்கிய முகாம் பற்றிய அறிவிப்பு வந்ததுமே காயத்ரி தான் ’போயேன் பா’ என்றாள். சபலம் சபலம் :)… பயணத்திற்கான அனைத்து ஏற்பாடுகளையும் காயத்ரி தான் முன்னின்று செய்தாள். நோகாமல் நோன்பிருக்கும் கலையில் தேர்ச்சி பெறுவதையே மணவாழ்வென்று உணரும் தருணங்கள் தொடர்ச்சியாக வாய்க்கின்றன. நல்லூழ்.. வேறென்ன சொல்ல…😉

பயண நாளுக்கு முந்தைய மாலை தான் விடுப்பை உறுதி செய்தார்கள் அலுவலகத்தில். நகம் கடிக்க வைப்பதில் அப்படி ஒரு அலாதி இன்பம் என் மேலாளருக்கு.

இது நான் கலந்துகொள்ளும் முதல் இலக்கிய முகாம். உண்மையில் என்ன எதிர்பார்ப்பது என்று தெரியாமலேயே சென்றேன். ஆனால் என்னளவில் மிக மிக நிறைவான ஒரு அனுபவமாக இது மாறியது. முகாம் குறித்து பலரும் பல கட்டுரைகள் எழுதி இருப்பதால், சொன்னதையே திரும்ப சொல்லாமல், என் கோணத்தில் சில குறிப்புகளை மட்டும் முன்வைக்கலாம் என்று நினைக்கிறேன்.

கம்பராமாயண வாசிப்பு. இரண்டு விஷயங்கள் ஈர்த்தன :

  • ஜடாயு அவர்களின் கம்பராமாயணம் குறித்த ஞானம். பல பாடல்களை நினைவில் இருந்தே சொன்னார். அதையும் ஒரு வெளிக்காட்டலாக அல்லாமல், சூழலுக்கு தகுந்தவாரு செய்தது உண்மையிலேயே ஆச்சரியப்படுத்தியது.
  • நாஞ்சில் நாடன் கம்பராமாயணத்தை அணுகும் விதம். ஜடாயு உயிர் நீத்த படல பகுதியில் சில பாடல்களை வாசிக்கும் பொழுது அவருக்கு குரல் தழுதழுத்தது. ஒரு காப்பியத்தின் மீதாக நிகழ்த்தக்கூடிய ஆகப்பெரிய வாசிப்பு இது என்று பட்டது. காப்பியத்தினுள் சென்று கரைதல்…. திடீரென, ‘மலைய தரைதலைன்னு சொல்றார் கம்பர் இங்க. இந்த வார்த்தைய இதுக்கு முன்ன நான் பாத்தது இல்ல’ என்றார். அவர் சொன்ன விதத்தில் சொல் ஆராய்ச்சியோ மேதமையை காட்டும் தொணியோ இருக்கவில்லை. ஒரு அழகான கூழாங்கல்லை எடுத்து பெருமையுடன் காட்டும் சிறுமியின் செயலை ஒத்தது இது. இது வாசிப்பின் இன்னொரு எல்லை என்று பட்டது.

சிறுகதை வாசிப்பு :

  • நிகழ்வில் விவாதிக்கப்பட இருக்கும் படைப்புகளை அனைத்தையுமே (வாசிக்கப்பட இருக்கும் கம்பராமாயண பாடல்கள் உட்பட) இரண்டு வாரங்களுக்கு முன்பே அனுப்பி வைத்தது மிக நல்ல விஷயம். பெரும்பாலானோர் கதைகளை படித்துவிட்டே வந்திருந்தனர். கதை சொல்ல வேண்டிய தேவை இல்லாமல், நேரடியாக விவாதத்திற்குள் நுழைய இது வழிவகுத்தது.
  • முதல் கதையாக ராஜகோபாலன் தேர்ந்தெடுத்த “Am I Insane?” வாசிக்கப்பட்டது. இந்த கதையில் மூன்றே பாத்திரங்கள் தான். அவன், அவள், ஒரு குதிரை. கதை முழுவதுமே அவனது கோணத்திலேயே விரிகிறது என்பதால் முழு கதையின் மீதும் ஒரு பனி படர்ந்திருந்தது. விவாதத்தின் போது இது தெரிந்தது.
  • இந்த முழு நிகழ்வில் என்னை மிகவும் பாதித்த சிறுகதை என ரேமண்ட் கார்வரின் “So much water, so close to home” கதையை சொல்வேன். இக்கதையை ஒட்டி எழுந்த விவாதம் இந்நிகழ்வின் மிகச்சிறந்த விவாதங்களுள் ஒன்று. சிறு உதாரணம். இக்கதையின் தலைப்பு எனக்கு வீட்டின் அருகேயே நமை மூழ்கடிக்கும் தயாராக இருக்கும் அணைக்கட்டை நினைவுப்படுத்தியது. பெரும் அறமின்மையை காண நாம் எங்கேயோ செல்லவேண்டியதில்லை என்பதையே இத்தலைப்பு குறிப்பதாக எனக்கு பட்டது. ஆனால் இவ்விவாதத்தின் போது வேறு ஒரு கோணத்தில் இந்த தலைப்பு ஆராயப்பட்டது. நீர் என்பது கருணையையும் அன்பையும் குறிக்கலாம். எனில் இத்தலைப்பு உண்மையில் பேச வருவது அன்பை தேடி வெகுதூரம் செல்லத்தேவையில்லை. அதுவும் நம் அருகிலேயே உள்ளது என்பதாக ஒருவர் சொன்னார். அந்த மனைவியின் கதாபாத்திரத்தை முன்வைத்து யோசித்தால் இதுவும் சரியென்றே தோன்றும். கதையை அறிமுகப்படுத்திய விஜயராகவன் அவர்களுக்கு நன்றிகள் பல….
  • ஒரு மாதத்திற்கு முன்னமே “சமகால உலக சிறுகதை” ஒன்றை தேர்ந்தெடுத்து அதை குறித்து நான் பேச வேண்டும் என்று கூறப்பட்டது. நான் நேதன் இங்க்லாண்டரின் “Free Fruits for Young Widows” சிறுகதையை தேர்ந்தெடுத்திருந்தேன். இது எனக்கு மிகவும் பிடித்த சிறுகதை. இக்கதையின் மீதான என் வாசிப்பு, இது தான் : ஒரு மனிதனின் செயல்பாடுகளை மதிப்பிடுவதற்கு முன்பு அவனை கொஞ்சம் empathyயுடன் அணுக வேண்டும். அவனுக்கும் இதில் ஒரு கோணம் உண்டு என்பதை அங்கீகரிக்க வேண்டும். அதன் பிறகு நான் எந்த முடிவுக்கும் வரலாம். சென்னையில் வட இந்திய இளைஞர்கள் சுட்டுக்கொல்லப்பட்டதை குறித்த ஜெவின் கட்டுரை நினைவிற்கு வந்தது இந்த கதையை படித்த பொழுது.
  • ஆனால் ஜெ இக்கதையை மிக உறுதியாக மறுத்தார். இன்று பெரும் நிறுவனமான ஆகியிருக்கும் யூத பிரச்சார அமைப்பின் ஆசியுடன் வந்திருக்கும் ஒரு பிரச்சார படைப்பே இது என்றார். உண்மையில் ஜெவின் கருத்துக்கள் அல்ல, அந்த கணம் வரை இக்கதையின் மீதான என் வாசிப்பில் பாலஸ்தீனர்களை நான் உட்படுத்தவே இல்லை என்பதே எனக்கு மிகப்பெரிய அடியாக இருந்தது. இஸ்ரேல் குறித்த என் வாசிப்பின் ஆரம்ப கட்டம் என்பது பிரச்சார நூல் வாசிப்பே. Leon Uris (Exodus, Mila 18, Haj) , Max I Dumont (Jews, God and History, Indestructible Jews)  போன்ற எழுத்தாளர்களின் நூல்கள். Haj நூலை வாசிக்கும் பொழுது தான் இது ஒரு பிரச்சாரம் என்பது உறைத்தது. பிறகு குவைத் வந்து பாலஸ்தீனியர்களுடன் நெருங்கிப்பழகிய பிறகு இவ்வரலாற்றின் இன்னொரு கோணம் புரிபட தொடங்கியது. இன்றும் நான் இஸ்ரேல் எனும் தேசத்தின் இருப்பை அங்கீகரிப்பவனாகவே இருக்கிறேன். ஆனால் இதன் காரணம் இஸ்ரேல் குறித்த பெருமித உணர்வு அல்ல, ஒரு நான்காயிரம் ஆண்டு பயணம் மிக இயல்பாக வந்து சேர்ந்த இடம் இது என்ற புரிதலே… இந்த அங்கீகாரம் பாலஸ்தீனர்களின் இருப்பை மறுத்தே நிகழவேண்டும் என்பதில்லை. நிச்சயமாக காசா மற்றும் மேற்குக்கரையின் பகுதிகளில் இஸ்ரேல் அமைக்கும் குடியேற்றங்களை அறவுணர்வுள்ள அனைவரும் எதிர்க்கவேண்டும்.  ஜெவின் விமர்சனம் இஸ்ரேல் குறித்த பெருமித உணர்வு என்னுள் இன்னும் மிச்சமிருப்பதை காட்டியது. நன்றிகள் பல…
  • இந்திய சிறுகதை வாசிப்பில் என்னை மிகவும் கவர்ந்த கதை பெருமாள் முருகனின் “நீர் விளையாட்டு”. மிக சாதாரண யதார்த்த கதையாக தொடங்கும் இது ஏதோ ஒரு நுட்பமான கணத்தில் சட்டென்று வேறு ஒரு தளத்தை அடைகின்றனது. இந்த genre shift அலாதியான குறுகுறுப்பை தந்தது. இது நேரடி கதை அல்லாமல் கவிதைக்கு அருகில் நின்றதால் இதன் மீதான விவாதமும் மிக சுவாரஸ்யமாக இருந்தது.

முகாமின் மிக livelyயான அமர்வு கவிதை அமர்வே என்று தோன்றுகிறது. க. மோகனரங்கனின் உலக கவிதைகள் தொடங்கி சாம்ராஜின் தற்கால தமிழ் கவிதைகள் வரை அனைத்து கவிதைகளுமே மிக நல்ல அனுபவத்தை தந்தன. ஒரு சுவாரஸ்யமான விஷயம் : மணிகண்டன் இரண்டு மலையாள கவிதைகளை தேர்ந்தெடுத்திருந்தார். இரண்டுமே அனிதா தம்பியின் கவிதைகள். இந்த இரண்டு கவிதைகளையும் இணைக்கும் முகமாக சங்க சித்திரங்களில் இடம்பெற்ற ஊஞ்சலாட்டம் குறித்த ஒரு குறுந்தொகை பாடலை தேர்ந்தெடுத்து ஒரு வாசிப்பை நிகழ்த்தினார். இது மிக நல்ல வாசிப்பாக எனக்கு பட்டது. ஆனால் இவ்விதமான வாசிப்பு அக்கவிதைகளை தனித்தனி கவிதைகளாக அணுகவிடாமல் செய்வதாக ஒரு விவாதம் எழுந்தது.  மணிகண்டன் தன் வாசிப்பை ஒரு கட்டுரையாக எழுத வேண்டும்.

பொறாமை கொள்ள வைக்கும் செயலூக்கம் மிக்க நண்பர்களை பார்ப்பது ஒரு புத்துணர்வு தரும் அனுபவம். ஜெவும், சுனிலும், அரங்காண்ணனும் ஜாஜாவும் ராமும் சுரேஷும் ஜடாயுவும் சுசீலா அம்மாவும் நாஞ்சில் நாடனும் தேவதேவனும் அதை தான் தந்தார்கள்.

இந்த வருடம் புதிதாக பல நண்பர்களை சந்தித்தேன்.

  • அதில் சாம்ராஜ் முக்கியமானவர். இவர் எழுதிய “மலையாளிகளின் துரோகம்” கட்டுரை தொடர் குறித்து நண்பர் ஸ்டாலின் ஃபெலிக்ஸிடம் விரிவாக மறுத்து விவாதித்திருக்கிறேன். அந்த கட்டுரை தந்த பிம்பம் ஒன்று இருந்தது என்னுள். அது இவரை நேரில் சந்தித்த பொழுது முற்றிலுமாக உடைந்தது. அலாதியான மனிதர்….
  • அருணா. பெண்ணியம் முதல் இலக்கியம் வரை சகலத்தையும் விவாதித்தோம். எல்லாவற்றை பற்றியும் இவருக்கு ஒரு தீர்க்கமான கருத்து இருந்தது. கருத்து என்ன என்பது இரண்டாம் பட்சம். அப்படி ஒரு கருத்து இருப்பதே இவரை சுவாரஸ்மயாக ஆக்கியது.🙂
  • சங்கீதா ஸ்ரீராம். அமர்வுகளின் போது மிக அமைதியாக இருந்தார். இரவு கச்சேரியின் போது நன்றாக பாடினார். கடைசி நாளில் தான் இவர் பசுமை புரட்சியின் கதை நூலினை எழுதியவர் என்று தெரிந்தது. குழந்தை கல்வி குறித்த அவரது கருத்துகள் அத்தனை radical ஆனவை. ஊரில் இருந்து வந்ததில் இருந்து இவரது வலைப்பதிவில் (http://sangeethasriram.blogspot.in)  மேய்ந்துகொண்டிருக்கிறேன். parenting குறித்த இவரது கட்டுரைகள் முக்கியமானவை. இன்னும் நிறைய பேசி இருக்க வேண்டும் இவருடன் என்று இப்போது தோன்றுகிறது.
  • நினைக்க நினைக்க உற்சாகம் பொங்கும் இருவர் வல்லபியும் வானவன்மாதேவியும். இன்னும் அதிகம் பேசியிருக்க வேண்டும் இவர்களிடம்.

என் வாழ்வை “நான் யாருடனும் போட்டியில் இல்லை” என்ற மனநிலையுடனே அணுக வேண்டும் என்று விரும்புவேன். உண்மையில் இது போன்ற நிகழ்வுகள் அம்மனநிலையை மேலும் மேலும் வளப்படுத்துகின்றன. நன்றி ஜெ…

ஒரு மனிதன் மண்டியிட்டான் – சர்கான் பௌலஸ்

Image

ஒரு மனிதன் மண்டியிட்டான் – சர்கான் பௌலஸ் 

சதுக்கத்தின் நடுவே
ஒரு மனிதன் மண்டியிட்டான்

— நிற்கவும் வலுவின்றி
களைத்துவிட்டானா?

– அலைகழிக்கப்பட்ட வாழ்க்கை
மோதி உடையும் அந்த கணத்தை அடைந்துவிட்டானா?

– துக்கமெனும் சுத்தியினாலும்
வலியெனும் சுழற்காற்றினாலும்
தாக்கப்பட்டானா?

– தாங்கொணா பாரமாகிவிட்டதா?

– விடைபெரும் தருணத்தில் பாசக்கயிறுடன் நின்றது
மரணத்தின் தூதுவனா?

– சாத்தானா அல்லது கடவுளா?

திடீரென சதுக்கத்தின் மத்தியில்
ஒரு மனிதன் மண்டியிட்டான்
கால்கள் துண்டிக்கப்பட்ட ஒரு குதிரையென

ஆங்கில மூலம் : http://www.poetryinternationalweb.net/pi/site/poem/item/10599

அறவினை யாதெனின்…

இப்போது வாசித்துக்கொண்டிருக்கும் Game of Thronesநாவலில் வரும் ஒரு மன்னர் எட்டார்ட் ஸ்டார்க் (Eddard Stark). நாவலின் துவக்கத்தில் ராணுவத்தை விட்டு ஓடிய ஒருவனுக்கு அந்நாட்டு சட்டப்படி மரணதண்டனை அளிக்கிறார். அவனது தலையை துண்டிக்கும் செயலை மன்னரே செய்கிறார். முடித்துவிட்டு மாளிகைக்கு திரும்பும் பொழுது அவரது பத்து வயது மகனுக்கு தன் செயலுக்கான காரணத்தை அவர் விளக்கும் வரி ஏதோ செய்தது வாசிக்கும் பொழுது :

”நீ ஒரு மனிதனின் உயிரை பறிக்க முடிவெடுக்கிறாயெனில் அவனை கண்ணோடு கண் நோக்கி அவனது கடைசி சொற்களை கேட்கும் கடமை உனக்கிருக்கிறது. உன்னால் அதை செய்யவியலாதெனில், அவன் ஒருவேளை இறக்க வேண்டியவனாக இல்லாமல் இருக்கலாம். 

கூலிக்கு கொல்பவர்கள் பின்னால் ஒளியும் மன்னன் ஒரு கட்டத்தில் மரணம் என்றால் என்ன என்பதை மறந்துவிடுவான்….”

***********

கசாபின் தூக்கு தண்டனை தீர்ப்பு இந்த வரியை நினைவுப்படுத்தியது. மரண தண்டனை வேண்டுமா வேண்டாமா என்பது அனைத்து சமூகப்பிரச்சனைகளை போலவே மிக சிக்கலான ஒரு பிரச்சனை.

மரண தண்டனை என்பது அடிப்படையில் சமூக கட்டமைப்பை சார்ந்த ஒரு விஷயம். இன்று சமூகம் என்ற பதத்தை பயன்படுத்துகிறோம். ஒரு காலத்தில் குழுநலன்/குழு ஒற்றுமை என்பதாக இருந்தது. மரண தண்டனை இரண்டு நிலைகளில் வேலை செய்வதாக படுகிறது. ஒரு நிலையில் அது குற்றம் நிகழாமல் தடுப்பதற்கான காரணியாக இருக்கிறது. மரணம் குறித்த அச்சம் குற்றத்தை தடுக்கும் என்ற நம்பிக்கை. ஆனால் அதை விடவும் முக்கியமாக சமூக கோவத்தின் வடிகாலாக மரண தண்டனை பயன்படுகிறது. கசாபின் மரணம் என்பது மும்பை கலவரத்தில் பாதிக்கப்பட்டவர்களின் கோவத்திற்கான வடிகால். அதிகாரம் பரவலாக சிறுசிறு மக்கள் குழுக்களின் கைகளில் இருந்த பொழுது, தண்டித்தலுக்கும் மக்களுக்குமான நெருக்கம் மிக அதிகமாக இருந்த பொழுது ஊர்கூடி கல்லெரிந்து கொன்றோம். ஆனால் இந்த நூற்றாண்டில் நமக்கு நிகழ்ந்த இருபெரும் மாற்றங்கள் அதிகாரம் மையத்தை நோக்கி நகர்ந்ததும் தனிமனிதன் குறித்த பிரக்ஞை அதிகரித்ததும். ஒரு தனிமனிதனை தண்டனை என்ற பெயரில் கொல்வதற்கான அதிகாரம் பாதிக்கப்பட்டவர்களிடமிருந்தோ / பல்வேறு சிறுசிறு குழுக்களிடமிருந்தோ பறிக்கப்பட்டு ஒரு மைய அமைப்பிற்கு செல்கிறது.

இந்த நகர்வு மெல்ல வன்முறைக்கான தேவையை/பயன்மதிப்பை குறைத்துக்கொண்டே வருகிறது. நம் வரலாற்றில் இன்றை போல வன்முறை குறைவாக நிகழும், வன்முறை பரவலாக வெறுக்கப்படும் வேறோர் காலகட்டம் இருந்ததில்லை என்றே படுகிறது. வன்முறையின் உன்னதப்படுத்தப்பட்ட வடிவமாக ”வீரம்/மறம்” சென்ற தலைமுறையைவிட இந்த தலைமுறையில் குறைவாகவே மதிக்கப்படுகிறது. கழுவிலேற்றுவதை ஊரே சென்று பார்ப்பதும், ஊர் கூடி கல்லெரிந்து கொல்வதும் பொதுவழக்கமாக இருந்த காலகட்டத்தை தாண்டி வந்துவிட்டோம். ஒரு இனமாக நாம் மென்மேலும் உன்னதமாகிக்கொண்டிருக்கிறோம் என்றே நம்புகிறேன். ஒரு சிறுகுழுவின் அங்கமாக மட்டுமே என்னை அடையாளப்படுத்திக்கொள்ள முடியும் என்பதே சென்றகாலத்தில் ஒரு தனிமனிதனின் பொது மனநிலையாக இருந்தது. அங்கிருந்து மெல்ல நகர்ந்துகொண்டிருக்கின்றோம் என்பதையே மனித உரிமைக்கு இன்று உருவாகியுள்ள முக்கியத்துவம் காட்டுகிறது. இந்த பின்னணியில் மரண தண்டனைக்கான எதிர்ப்பு என்பது மிக இயல்பான ஒன்றே.

ஆனால் மரண தண்டனையே கூடாதா? என்ற கேள்விக்கு இன்னும் என்னிடம் தெளிவான விடை இல்லை. தனிமனிதனுக்கான ஒழுக்கவிதிகளே அரசுக்கும் என்பது ஒரு உன்னத நிலை தான் என்றாலும் யதார்த்தம் என்பது மிக சிக்கலானதல்லவா?

மரணதண்டனை எதிர்ப்பு என்பது மனித உயிரின் முக்கியத்துவத்தை அரசிற்கு முன் பறைசாற்றும் செயல். சமூக நலன் என்ற போர்வையில் தனிமனிதன் நசுக்கப்படுவதற்கு எதிரான கூக்குரல். இந்த எதிர்ப்பு தண்டிக்கப்பட்டவனின் மீதான இரக்கத்தில் இருந்து எழுவதில்லை. தண்டிப்பவனின் மீதான கண்காணிப்பு உணர்வில் இருந்து எழுவது. இடிப்பாரை இல்லாத ஏமரா மன்னன் நிலையாகிவிடக்கூடாதென்பதற்காக எழுவது.

மன்னன் எடார்ட் ஸ்டார்கின் வரி : கூலிக்கு கொல்பவர்கள் பின்னால் ஒளியும் மன்னன் ஒரு கட்டத்தில் மரணம் என்றால் என்ன என்பதை மறந்துவிடுவான்…

இந்த மறதி நிகழாதிருக்கவே, ஒவ்வொரு மரண தண்டனையில் பொழுதும் தண்டிக்கப்படுபவன் யாராக இருந்தாலும் அவன் குற்றம் என்னவாக இருந்தாலும் எதிர்ப்பு எழ வேண்டும் என்று நான் நினைக்கிறேன்.

ஆகப்பெரிய விழைவு

இன்று எதேச்சையாக The Codeless Code  என்ற நல்ல தளத்தில் சென்று முட்டினேன். Koanகள் என்றால் ஜென் மதத்தில் சொல்லப்படும் தத்துவார்த்தமான சிறு கதைகள். இந்த தளத்தில் ஓர் கணினி நிறுவனத்தில் நிகழ்வது போல சொல்லப்படும் அழகான சிறு கதைகள் உள்ளன. வெறும் கணினி வல்லுனர்களுக்கான கதைகள் அல்ல இவை… அனைவருக்குமானது.

மிகவும் பிடித்த கதை ஒன்றை மொழிபெயர்த்துள்ளேன் :

ஆகப்பெரிய விழைவு 

திங்கட்கிழமையன்று ஓர் இளம் துறவி குரு பான்சனிடன் கேட்டான் : குருவே, ஆகப்பெரிய விழைவாக எது இருக்க முடியும்?

பான்சன் சொன்னார் : அறியக்கூடியதனைத்தையும் அறிந்து, ஒருவன் எழுதிய நிரலை இதற்கு மேலும் நேர்த்தியாக்க முடியாது என்ற நிலையை அடைவது.

செவ்வாய்க்கிழமையன்று வேறொரு இளம் துறவி பான்சனிடன் கேட்டான் : குருவே, ஆகப்பெரிய விழைவாக எது இருக்க முடியும்?

பான்சன் சொன்னார் : எப்போதும் தன்னினும் அறிவார்ந்த நிரலாளர்கள் சூழ இருப்பது… அதன் மூலமாக தொடந்து கற்றுக்கொண்டே இருந்து நிலையினை அடைவது.

புதன்கிழமையன்று மூன்றாவது இளம் துறவி, மேற்சொன்ன இரு பதில்களும் ஒன்றிற்கு ஒன்று எதிரானவை என்பதை உணர்ந்தான்.

ஆம், என்றார் பான்சன்.

குருவினும் உயர்ந்த இடத்தில் தான் இருப்பதாக எண்ணிக்கொண்ட இளம் துறவி கேட்டான் : ஆகப்பெரிய விழைவை ஒருவன் அடைவது எப்படி?

எரிச்சலுற்ற பான்சன் சொன்னார் : திங்களன்று ஆகப்பெரிய எண் எது என்று கேட்கப்பட்டேன். செவ்வாயன்று அதன் பாதியளவு எண் எது என்று கேட்கப்பட்டேன். இரு கேள்விகளுக்கும் பதிலளித்தேன். ஆனால் உனக்கு, அந்த இரு எண்களில் ஏதேனும் ஒன்று வரை எண்ணவும் கற்றுக்கொடுக்க வேண்டுமென்றால், நாம் தொடங்குவதற்கும் நிலவே மண்ணாகிவிடக்கூடும்.

இளம் துறவி வெட்கி தலைகுனிந்து சென்றான்.

பான்சனின் மேஜை மேலிருந்த போன்சாய் மரத்தில் களையெடுத்துக்கொண்டிருந்த தோட்டக்காரர் கேட்டார் : அந்த இளம் துறவியிடம் தவறிருப்பதாக எனக்கு படவில்லை. உங்களிடம் கேட்கப்பட்ட இரு கேள்விகளும் ஒன்றே அல்லவா?

பான்சன் சொன்னார் : போன்சாய்க்கு நீர் தேவை. என் சன்னலுக்கு வெளியே இருக்கும் தேக்கு மரத்திற்கும் நீர் தேவை.

ஆங்கில மூலம் : http://thecodelesscode.com/case/46